Mijn Ravensbosch…
Deze website over Ravensbosch was er niet gekomen als ik niet zelf allerlei heerlijke herinneringen had aan dit bos. Ik heb mijn jeugd doorgebracht in Klein Haasdal, dat niet eens zo heel dicht bij het bos ligt. Toch wandelden we hier vanaf onze jongste jaren vaak met onze ouders naartoe. Vooral de bosvijver, toen nog intact, met eenden en meerkoeten vonden we betoverend.
En vaak wandelden we terug via de Klever, langs het huis van Charles Eijck met die rare totempaal in de voortuin. Was het zomer, dan mochten we bij Pension Kleverberg een ijsje halen. Echt Eskimo-ijs, heerlijk. Ook toen ik wat ouder was bleef in de Ravensbos van alles te beleven. Hutten bouwen in de zomer en in de winter gingen we er schaatsen of met de slee een van de vele besneeuwde hellingen af.
Mijn vader kende de weg in het bos als geen ander. Dat is ook niet vreemd. Na de lagere school was hij een aantal jaren als knecht werkzaam bij de gebroeders Brands op de Boschhoeve. Hij was daar paardenknecht.
De gebroeders Brands waren een begrip in de omgeving. Zij hadden naam gemaakt als paardenfokkers, in het bijzonder van werkpaarden. Voor de oorlog (WO II) was er nog nauwelijks sprake van motorisering op het boerenbedrijf en was een goed werkpaard onmisbaar.De eerste jaren na de oorlog werd de fokkerij weer gestimuleerd onder andere door de organisatie van fokdagen, die eerst nog regionaal plaatsvonden, maar een steeds groter schaal kregen. Na de .. fokdag in 1950 Valkenburg kregen de gebroeders Brands zelfs een eervolle vermelding in de krant.
In 1951 werd er voor het eerst na de oorlog een nationale tentoonstelling van het Nederlandse trekpaard gehouden in de Brabanthallen in Den Bosch. Zelfs de koningin was erbij. En mijn vader ook. Die was een paar dagen eerder met de paarden per trein van Valkenburg naar Den Bosch gereisd. Hij sliep bij de paarden in de veehallen.
Hij niet alleen trouwens. Een heel stel Limburgse jongens bracht in het stro naast hun paarden de nacht door.
Het werd een succesvolle reis voor stal Brands die met een heel stapeltje prijzen thuiskwam.
Op zoek naar de historie van de fokkerij Brands stuitte ik tot mijn verrassing op een krantenfoto in de Gazet van Limburg van juni 1953. Daarop ‘showt’ mijn vader de kampioen-merrie van Zuid-Limburg Ria van Berkenhof.Ik kende de foto uit het fotoalbum van mijn ouders, maar heb nooit geweten dat hij zo in de krant had gestaan.
Het mag duidelijk zijn, de Ravensbos is voor mij niet zomaar een bos. Ik had steeds al het gevoel dat het een bijzonder bos is. Alleen al het feit dat de Ravensbosch als enige met name wordt genoemd op verschillende middeleeuwse kaarten prikkelde mijn nieuwsgierigheid.
Hier moest ik meer van weten. Dus ben ik op zoek gegaan naar wat er met dit bos aan de hand was en is. Een boeiende speurtocht waarvan ik de resultaten op deze website presenteer. Ik zal daarbij zoveel mogelijk aangeven waar ik de wetenswaardigheden vandaan heb. Soms gaat het om historische bronnen, soms put ik uit het werk van anderen. Want ik blijk niet de enige die gefascineerd is door de Ravensbos.
Ravensbosch (boven Valkenborch) op de vermoedelijk oudste landkaart van Babant en Limburg, uit de serie provinciekaarten van Jacob Van Deventer uit 1536 >>
